0 0

Ref. Chyba już można iść spać
Dziś pewnie nic się nie zdarzy
Chyba już można się położyć
Marzeń na jutro trzeba namarzyć

Tamtą kartkę z wczorajszej nocy
Trzeba zmiąć i położyć w koszu
I od nowa na nowej kartce
Pisać nowy, niemiłosny list do losu

Ref. Chyba już można iść spać…

Albo donos napisać na życie
Bo należy mu się swoją drogą
I podpisać zgryźliwie „życzliwy”
Tylko gdzie to wysłać, do kogo

Ref. Chyba już można iść spać…

Takie łóżko, a taka dobra rzecz
To był świetny pomysł z tym łóżkiem
Jak ktoś chce sobie życie poprawić
To wystarczy poprawić poduszkę

Ref. Chyba już można iść spać…

0 0

 O Missouri, Ty wielka rzeko!
– Ojcze rzek, kto bieg twój zmierzy?
Wigwamy Indian na jej brzegach.
– Away, gdy czółno mknie poprzez nurt Missouri.

O Shenandoah, jej imię było,
I nie wiedziała, co to miłość.

Aż przybył kupiec i w rozterce
Jej własne ofiarował serce.

Wziął czółno swe i z biegiem rzeki
Dziewczynę uwiózł w kraj daleki.

O, Shenandoah, czerwony ptaku,
Wraz ze mną płyń po życia szlaku.

 O, Missouri, Ty wielka rzeko!
Wigwamy Indian na jej brzegach.

0 0

Spokojnie to tylko ja
Chodzę wokół Ciebie jak kot
Oboje znamy  ten smak
Niepowtarzalny Twój wzrok
I stoisz tu sama  jak deszcz
Co sączył się przez ten dzień
To znów ostatni mój wiersz
Pożegnać się z tobą chcę

Ref. A przecież miało być zielono
W Twych oczach się miałem ukrywać
Że gdzieś tam planów nie skończono
Pomyśl choć o Tym i wybacz
Podobno chcesz na mnie tu czekać
Nie warto bo nie ma na kogo
Przed Tobą szeroka jest rzeka
I wcale nie trzeba w niej tonąć

A jednak wciąż jeszcze jestem
Wciąż krążę tak wokół Ciebie
Zniknąć chcę stąd bezszelestnie
Lecz coś mnie tu trzyma- nie wiem
Ale bliżej nie mogę też podejść
Bo przecież nie byłoby wiersza
Tak będzie trwał ten nasz rozejm
Z moim księżycem obok Twego serca

Ref. A przecież…

0 0

Pod numerem chyba osiemnaście
W czerwonej od cegieł kamienicy
Było miejsce, ktore każdej prawie nocy
Przyciągało ludzi z calej ulicy

Przychodzili z plecakami, z siatkami
wystarczyło zapukać w okienko
I za chwile przygarbiony staruszek
Witał ich chudą, wyciągnietą ręką

Zaraz potem wychodzili z usmiechem
Zajmowali wszystkie podwórkowe ławki
I tak siedząc pod księżycem powoli zjadali
Zakupione przed chwila czerwone truskawki

Ref. O każdej porze roku
W tej małej, smutnej kamienicy
zawsze uśmiechnięty staruszek
Miał truskawki dla całej ulicy

Tak trwało to dziesiatki lat
Truskawki jadły dzieci i ich babcie
I nie slyszal nidy cały wielki świat
Jak szuraja noca truskawkowego dziadka kapcie

Az zdarzylo sie pewnego razu
Że ktos chyba nie z tej kamienicy
Zakupione noca pachnace owoce
Sprzedawał rankiem na innej ulicy

No, a noca przyszlo mnóstwo ludzi
Tak jak zawsze stukali w okienko
I odeszli nad ranem z pustymi torbami
Nikt ich nie powitał wyciągnieta reka

Ref. O każdej porze roku…

Od tamtej pory juz tylko na wiosne
Czerwienieja uliczne stragany
Soczystymi, pachnacymi truskawkami
Karmią swoje dzieci wszystkie mamy

I juz nie ma tej starej kamienicy
Nikt nie wie co sie stalo ze staruszkiem
Tylko czasem noca – nikt nie wie skad
Mozna znaleźć truskawke pod łóżkiem

Ref. O każdej porze roku…

0 0

Nie szukałem wcale
Samo wpadło w ręce
Małe, czarno- białe zdjęcie

Uśmiech przywołało
Iskrą wpadło w serce
Małe, czarno- białę zdjęcie

Ref. Papierowy kawalątek, na odwrocie słowa tkwiące
Tobie siebie ja

Troche się zniszczyło
Ma jedno zagięcie
Małe, czarno- białe zdjęcie

Teraz go nie zgubię
Będzie z mna wszedzie
Małe, czarno-białe zdjęcie

Ref. Papierowy…

Znieruchomiał obraz
W oczach twych dziewczęcych
Na małym, czarno- białym zdjęciu

Teraz, gdy Cię spotkam
O usmiech poproszę
Jak na zdjęciu, co wciąż z soba nosze

Ref. Papierowy…

1 0

Wieczór zapala już gwiazdy
Na nieba szarej chuście
Nie bój się, nie bój kochanie
Nie odejdziemy nim uśniesz.

0 0

Wszystko, co nasze Polsce oddamy
W niej tylko życie, więc idziem żyć
Świty się bielą, otwórzmy bramy
Rozkaz wydany: Wstań, w słońce idź!

Ramię pręż, słabość krusz
Ducha tęż, ojczyźnie miłej służ
Na jej zew, w bój czy w trud
Pójdzie rad harcerzy polskich ród
Harcerzy Polskich Ród

0 0

Płonie ognisko i szumią knieje
Drużynowa jest wśród nas
Opowiada starodawne dzieje
Bohaterski wskrzesza czas

O rycerstwie spod kresowych stanic
O obrońcach naszych polskich granic
A ponad nami wiatr szumny wieje
I dębowy huczy las

Już do odwrotu głos trąbki wzywa
Alarmując ze wszech stron
Staje wiara w ordynku szczęśliwa
Serca biją w zgodny ton

Każda twarz się z uniesieniem płoni
Każda laskę krzepko dzierży w dłoni
A z młodzieńczej się piersi wyrywa
Pieśń potężna, pieśń jak dzwon