0 0

Na imię mam Abel i zaprowadzę Cię
Gdzie co dzień kładę swego imienia cień
Rzeźbiłem mostem twój profil i białych skał
Możesz już zasnąć w sino czerwoną dal

Ref. Pokaże Ci całkiem inne sny
Dzisiaj pokażę Ci

Na imię mam Abel i zaprowadzę Cię
Gdzie co dzień zdradę na plecach muszę nieść
Gładziłem rzeką Twoja zmarzniętą twarz
Słońce pod ręka, teraz już możesz spać

Ref. Pokaże Ci całkiem inne sny
Dzisiaj pokażę Ci

Na imię masz Kain i przyjdziesz ze mną
Gdzie się rozstaję na sześć tysięcy lat
Moje spojrzenie na kamieniu będziesz rył
Aż wsiąkniesz w ziemię kroplą krzepnącej krwi

0 0

Mam buty zniszczone, bo przeszły cały świat,
W plecaku mam mundur i plecak pełen łat.
A w kręgu przyjaciół, przy ogniu wieczorami
Marzymy, gadamy, karmieni piosenkami

Ref. To mija już 100 lat
Z harcerstwem za pan brat
Wśród wielu ważnych dat
Zmieniamy wokół świat.

Sto szlaków schodzonych w skarpetach mokrych deszczem
I zlotów z bigosem, i milion wspomnień jeszcze
A gdyśmy zmęczeni – Lubianka czeka w ciszy
Namioty stawiamy i śpiew miasto głuszy.

Ref. To mija już 100 lat
Z harcerstwem za pan brat
Wśród wielu ważnych dat
Zmieniamy wokół świat.

Rzuceni jak iskry, w sto światów w siną dal
Wracamy do bliskich, co czują tak jak ja
Bo przyjaźń harcerska jest warta każdych kwot,
Jesteśmy tu razem bo dziś „stuletni” zlot.

Ref. To mija już 100 lat
Z harcerstwem za pan brat
Wśród wielu ważnych dat
Zmieniamy wokół świat.

Mamy siłę większą gdy
Przyjaciółmi ja i ty,
I duma w sercu gdyż,
Na piersi błyszczy krzyż.

0 0

Złotym kobiercem wymoszczone góry
Jesień w doliny przyszła dziś nad ranem,
Buki czerwienią zabarwiły chmury,
Z latem się złtym właśnie pożegnłem…

Ref: We wtorek w schronisku po sezonie
W doliny wczoraj zszedł ostatni gość…
Za oknem plucha, kubek paży w dłonie
I tej herbaty, i tych gór mam dość.

Szaruga niebo powoli zasnuwa,
Wiatr już gałęzie pootrząsał z liści.
Po wiatr pod górę znowu sam zasuwam –
Może w schronisku spotkam kogoś z bliskich.

Ref: We wtorek w schronisku…

Ludzie tak wiele spraw muszą załatwić,
A czas płynie wolno – panta rhei…
Do siebie tylko już nie umiem trafić –
Kochać to więcej z siebie dać czy mniej…

Ref: We wtorek w schronisku…

0 0

Pastorałko nieś się biała
(Nasypało tego roku)
I na ziemie osowiałą
Przynieś spokój, spokój, spokój

Nieś się biała pastorałko
Słowo niech się ciałem stanie
Ty muzyko zaś nam szparko
Przykaż taniec, taniec, taniec

Hejże nocy! – babo czarna
Tak ci w gwiazdach nie do twarzy
Pozwól sierp księżyca zabrać
Pozwól marzyć, marzyć, marzyć

Że już skarbce napełnione
Mimo klęski urodzaju
Stoły wszystkie zastawiono
W naszym kraju, w naszym kraju

Pastorałko w czapie białej
(Nasypało tego roku)
Ziemi dziwnie rozszalałej
Przynieś spokój, spokój, spokój

0 0

Wolniej, wolniej, wstrzymaj konia, dokąd pędzisz w stal odziany?
Pewnie tam, gdzie błyszczą w dali Jeruzalem białe ściany.
Pewnie myślisz, że w świątyni zniewolony Pan twój czeka,
Abyś przyszedł Go ocalić, abyś przyszedł doń z daleka.

Łam daba daba daj, Łam daba daj, gdzie słońca blask
Tam jesteś ty i jestem ja…

Wolniej, wolniej, wstrzymaj konia, byłem dzisiaj w Jeruzalem.
Przemierzałem puste sale, Pana twego nie widziałem.
Pan opuścił święte miasto przed minutą, przed godziną.
W chłodnym gaju na pustyni z Mahometem pije wino.

Łam daba daba daj, Łam daba daj, gdzie słońca blask
Tam jesteś ty i jestem ja…

Wolniej, wolniej, wstrzymaj konia, chcesz oblegać Jeruzalem?
Strzegą go wysokie wieże, strzegą go Mahometanie.
Pan opuścił święte miasto, na nic poświęcenie twoje
Po co niszczyć białe wieże, po co ludzi niepokoić.

Łam daba daba daj, Łam daba daj, gdzie słońca blask
Tam jesteś ty i jestem ja…

Wolniej, wolniej, wstrzymaj konia. Porzuć walkę niepotrzebną.
Porzuć miecz i włócznię swoją i jedź ze mną i jedź ze mną,
Bo gdy szlakiem ku północy podążają hufce ludne
Ja podnoszę dumnie głowę i odjeżdżam na południe.

Łam daba daba daj, Łam daba daj, gdzie słońca blask
Tam jesteś ty i jestem ja…

0 0

Pociemniał blask i moc truchleje, radio nadaje o pokoju.
Znak to, że musi – idą święta – kiermasz dobroci i nastroju.
Niebieski Panie, Dyrektorze, nim się pojawi pierwsze danie –
na wigilijnym, białym stole – znajdziesz coroczne moje podanie.

Ref. Zamień mój żal na bal, na bal, a sny pozamieniaj na dni.
Dla Ciebie to kwestia zmiany liter, dla mnie to życie.

Być może po mnie pozostanie tak popularne dziś „niewiele”,
nie jest tak trudno trafić z życiem między UNESCO a skup butelek.
Wiem, nie ma sensu ni powodu, abym cię prosił o ratunek,
to tylko moje małe sprawy, ty masz na głowie ten gatunek.

Ref. Zamień mój żal na bal…

Niebieski Panie, Dyrektorze, gdzieś między karp, a śledź w śmietanie
składam co roku, mimo wszystko, to podniszczone już podanie.

Ref. Zamień mój żal na bal…